سبک‌شناسی بلاغی یکی از انواع سبک‌شناسی لایه‌ای است. این نوع سبک‌شناسی از زیر شاخه‌های زبان‌شناسی ساختارگراست. سبک‌شناسی لایه‌ای متن را در پنج لایه بررسی می‌کند. بررسی متن در پنج لایۀ مختلف سبب می‌شود که ارزش اثر در هر لایه بهتر مشخص شود. در نتیجه، کشف و تفسیر پیوند مشخصه‌های صوری متن با محتوای آن را آسان‌تر می‌سازد. لایۀ بلاغی یکی از لایه‌های این نوع سبک‌شناسی که در نشان دادن ارزش ادبی اثر نقش مهمی دارد. زیرا، بلاغت در تبدیل زبان به ادبیات نقش ویژه‌ای دارد. به دلیل آن که کیفیت کاربردهای بلاغی و صورت‌های مجازی زبان است که سبب تولید ادبیات می‌شود. لایۀ بلاغی سبک، زمینۀ اصلی تنوع بیان، تبلور فردیت و شخصی‌سازی زبان است. یکی از کارکردهای این نوع سبک‌شناسی، نشان‌دادن تأثیر جنبه‌های بلاغی اثر بر نحوۀ پردازش موضوع است. به این ترتیب، میزان اصالت یا تقلیدی بودن یک اثر محک می‌خورد و خواننده درمی‌یابد که هر اثر چه میزان حاصل ذوق و خلاقیت شاعر است و تا چه میزان متأثر از آثار دیگر است. بر این اساس، اشعار شاعر گرمیانی، مینه جاف، مطالعه می‌شود. پیکره‌ای از شواهد شعری فراهم شد. کاربرد نشانه‌های زبانی چهار عنصر (آب، آتش، باد و خاک) معنی‌دار بود. از این روی حجم نمونۀ اشعار به کاربرد چهار عنصر محدود شد. یافته‌های پژوهشگر نشان می‌دهد که آن دو به تناوب از ایهام، تلمیح، اسلوب معادله، اغراق، تضاد، انواع تشبیه، تجاهل‌العارف، اعداد، کنایه، لف ونشر، واج آرایی و... بهره برده‌اند.