تصویر یکی از شگردهای بلاغی در شعر است که شاعران احساسات، عواطف و تخیّل خود را دربارۀ موضوعات گوناگون با استفاده از آن بیان می­کنند. احمد جاف و احمد شاکلی دو تن از شاعران نام­آور گرمیان هستند که تصاویر درخشانی در غزل­های عاشقانۀ خود آفریده­اند که به دلیل بازتاب صمیمانۀ احساسات و عواطف عاشقانۀ آن­ها برای خواننده دلنشین است. آن­ها هر دو دلبستگی عمیقی به سرزمین خود دارند و بسیاری از تصاویر خود را با عناصر طبیعی و فرهنگی شهر و دیار خود ساخته­اند. از سوی دیگر هردوی آن­ها نظر به شعر شاعران فارسی­گو دارند. احمد جاف شعر فارسی نیز سروده اما احمد شاکلی ملمع­های کردی ـ فارسی سروده است. زادگاه برای هر دو به مثابۀ مادر و معشوق است و به آن عشق می­ورزند. در نتیجه، شهر در شعر آن­ها شخصیت­بخشی می­شود، شخصیت شهر و معشوق درهم می­آمیزد و شاعر شاعرانه و ستایشگرانه از آن سخن می­گوید. تشبیه در شعر هر دو پربسامد است. در شعر احمد جاف غلبه با تشبیه تفضیل است و در شعر احمد شاکلی تشبیه بلیغ دارای بسامد بیشتری است. شعر احمد جاف روایت وصل است و شعر احمد شاکلی از هجر سخن می­گوید. معشوق در شعر احمد جاف رخ می­نماید و در شعر احمد شاکلی با موهایش چهره می­پوشاند. تلمیح به عشق لیلی و مجنون و یوسف و زلیخا در شعر هر دو برجسته است. تقابل، کنایه، انواع استعاره، رمزهای اسطوره­ای و.. از دیگر عناصر تصویرساز این دو شاعر است. تصاویر شعر آنها اغلب حسی و برگرفته از طبیعت زیست ـ بوم آنها است. در این مقاله سعی می­شود با بهره­گیری از سبک­شناسی لایه­ای، لایۀ بلاغی تصاویر آنها بررسی و با هم مقایسه شود تا سبک فردی هر یک از این دو شاعر معرفی شود.